CPR 2.0: waarom voorbereiding binnen de kabelbranche steeds belangrijker wordt

De eerste CPR-regelgeving heeft binnen de kabelbranche veel veranderd. Kabels moesten duidelijker worden geclassificeerd op basis van brandgedrag en toepassing. Dat vroeg om kennis, afstemming en praktische vertaling naar de markt.

Met CPR 2.0 lijkt de aandacht breder te worden.

Het gaat niet meer alleen om de technische prestaties van een product, maar ook steeds meer om informatie over de herkomst, samenstelling, milieubelasting, verwerking en traceerbaarheid van producten.

Daarmee raakt CPR 2.0 niet alleen fabrikanten, maar ook leveranciers, importeurs, distributeurs, installateurs en opdrachtgevers.

De vraag wordt dus niet alleen: voldoet deze kabel technisch aan de juiste eisen?

Maar ook: kunnen we aantonen waar het product vandaan komt, hoe het is opgebouwd en wat er later mee gebeurt?

Tijdens het gesprek kwam duidelijk naar voren dat 2030 dichterbij is dan veel bedrijven misschien voelen.

Voor ondernemers is het begrijpelijk dat CPR 2.0 nu niet altijd bovenaan de agenda staat. De markt is onrustig, marges staan onder druk en er spelen wereldwijd genoeg onzekerheden.

Toch is afwachten geen veilige strategie.

Nieuwe regels vragen vaak om aanpassingen in processen, administratie, leverancierskeuzes, software, productinformatie en interne verantwoordelijkheden. Dat zijn veranderingen die niet van de ene op de andere dag zijn geregeld.

Wanneer een bedrijf pas in actie komt op het moment dat nieuwe eisen verplicht worden, kan het te laat zijn. Als de manier van werken dan niet aansluit op de geldende richtlijnen, kan dat betekenen dat producten niet meer op dezelfde manier verhandeld, toegepast of verantwoord kunnen worden.

Voorbereiding is daarom geen luxe, maar een voorwaarde om straks door te kunnen.

Een belangrijk onderdeel van de discussie is de groeiende behoefte aan betrouwbare data.

Bij LCA, oftewel Life Cycle Assessment, wordt gekeken naar de milieubelasting van een product gedurende de levenscyclus. Denk aan grondstoffen, productie, transport, gebruik en verwerking na gebruik.

CSRD gaat over duurzaamheidsrapportage. Grote bedrijven moeten steeds beter kunnen uitleggen welke impact hun activiteiten hebben op mens, milieu en maatschappij.

Ook kleinere partijen kunnen daarmee te maken krijgen wanneer zij onderdeel zijn van de keten van grotere organisaties.

Voor de kabelbranche betekent dit dat productinformatie steeds belangrijker wordt.

Niet alleen de technische datasheet telt, maar ook informatie over:

• gebruikte materialen;
• herkomst van grondstoffen;
• verpakkingsmaterialen;
• transport;
• afvalstromen;
• verwerking na gebruik;
• hergebruik en recycling;
• administratieve traceerbaarheid.

Dat vraagt om een andere manier van kijken naar producten. Een kabel is dan niet alleen een technisch component, maar ook onderdeel van een grotere materiaal- en informatieketen.

Een concreet onderwerp dat tijdens het gesprek naar voren kwam, is de circulariteit van haspels en afvalstromen.

Vooral kleinere haspels, bijvoorbeeld tot 80 centimeter, vormen een interessante uitdaging. Ze worden veel gebruikt, maar verdwijnen na gebruik vaak uit beeld. Wanneer niet goed wordt geregistreerd waar haspels blijven, is het moeilijk om ze opnieuw in te zetten of circulair te verwerken.

Registratie kan daarom een belangrijke rol spelen.

Niet alleen om te weten hoeveel materiaal wordt gebruikt, maar ook om inzicht te krijgen in retourstromen, hergebruik, afvalverwerking en milieubelasting.

Circulariteit begint niet bij een mooi duurzaamheidsverhaal, maar bij meetbare informatie.

Wat komt erin? Wat gaat eruit? Wat wordt hergebruikt? Wat wordt afgevoerd? En wie is waarvoor verantwoordelijk?

Zonder die gegevens blijft circulariteit moeilijk te organiseren.

Grote bedrijven hebben vaak meer capaciteit om regelgeving te volgen.

Zij beschikken over juridische afdelingen, duurzaamheidsmanagers, kwaliteitsmedewerkers en externe adviseurs.

Voor kleinere partijen ligt dat anders.

Zij krijgen met dezelfde veranderingen te maken, maar hebben vaak minder tijd en middelen om alle ontwikkelingen zelf te volgen. Juist daarom is duidelijke en behapbare informatie belangrijk.

Niet elk bedrijf hoeft zelf specialist te worden in CPR 2.0, LCA, CSRD of Europese productregelgeving. Maar ieder bedrijf moet wel begrijpen wat de gevolgen zijn voor de eigen rol in de keten.

Daar ligt een belangrijke kans voor kennisdeling binnen de branche.

Het Nederlands Kabel Instituut kan juist op dit soort thema’s waardevol zijn.

Niet door namens bedrijven commerciële keuzes te maken, maar door neutrale kennis beschikbaar te maken. Denk aan het volgen van richtlijnen, het vertalen van complexe regelgeving naar begrijpelijke informatie en het organiseren van praktische duiding voor leden.

In het verleden heeft de branche al laten zien dat gezamenlijke kennisontwikkeling veel kan betekenen. Rondom de eerste CPR-regelingen en de publicatie van NEN 8012 is veel werk verzet om technische informatie beter toepasbaar te maken voor de praktijk.

Diezelfde behoefte ontstaat nu opnieuw.

Alleen gaat het deze keer niet uitsluitend over brandclassificatie en toepassing, maar ook over duurzaamheid, traceerbaarheid, circulariteit en productdata.

CPR 2.0 vraagt om voorbereiding.

Dat betekent niet dat ieder bedrijf vandaag al alle antwoorden hoeft te hebben. Maar het betekent wel dat de sector nu moet beginnen met vragen stellen.

Welke data hebben we straks nodig? Hoe registreren we afvalstromen? Hoe gaan we om met haspels? Welke leveranciersinformatie moeten we kunnen aantonen? Wat betekent dit voor import van buiten Europa? Hoe bereiden kleine en middelgrote bedrijven zich hierop voor? En welke kennis moet centraal beschikbaar zijn voor de branche?

Door deze vragen nu te behandelen, ontstaat er ruimte om op tijd te leren, te testen en aan te passen.

De komende jaren worden belangrijk voor de kabelbranche. Niet alleen technisch, maar ook organisatorisch en administratief.



Hoe beter de sector zich voorbereidt, hoe groter de kans dat bedrijven straks niet worden verrast door regels die eigenlijk al jaren onderweg waren.