Raoul Janszen, niet alleen mede oprichter van NLKi, maar ook een drijvende kracht in de Nederlandse kabelwereld is helaas op 7 augustus overleden.
Zijn carrière begon in de 1993 met een kabelverkoopbedrijf. Door zijn enthousiasme kreeg hij steeds meer kennis van kabels en werd hij een bekend en gerespecteerd persoon in de kabelwereld. Om bedrijven te verbinden met elkaar om zo kennisoverdracht te stimuleren stond hij aan de basis van het NLKi. Hij was geen persoon die op de voorgrond wilde staan, maar stuurde mee in de achtergrond. Een van de redenen om de NLKI op te richten was destijds de CPR regeling die wettelijk van kracht werd, maar waarbij normtechnisch teveel werd gevraagd ten gunste van andere kabelfabrikanten. Winstbejag was iets wat Raoul niet kende. Het eerlijke verhaal moest verteld worden. De regeling moest op de letter worden ingevoerd en niet overgoten worden met een commerciële saus waarmee sommige fabrikanten een concurrentievoordeel wilden realiseren. Raoul streed hier voortdurend voor. De NEN 1010 werd niet voor niets steeds uitgesteld omdat Raoul het onjuist vond dat in aanvulling op de Europese regelgeving bepalingen in de norm opgenomen moest worden op voordracht van winstbejag.
Binnen de NLKi was hij degene die onderwerpen aan de orde bracht waar anderen nog niet mee bezig waren. Vanaf de CPR, EPD’s, aluminium kabels, gelijkstroom tot retour halen van haspels. Hij kon daar veel over vertellen. Binnen de NLKi, maar ook bij bedrijven en op school kon hij enthousiast voordachten geven. Met name op gebied van aluminium kabels kon hij veel vertellen en dat blijkt ook uit zijn publicaties.
Raoul had altijd tijd voor een praatje, zoveel dat je dacht moet er niet gewerkt worden, maar kennis van de techniek achter kabels was zijn passie. Geld was niet iets wat hem interesseerde. Zijn ziekte die hem meer dan 2 jaar heeft getroffen hield hij voor zich zelf. Pas als je in een gesprek wat persoonlijker werd en emoties deelde, werd hij wat mededeelzamer in zijn ziekte, en dan alleen bij bekenden. Ondanks zijn ziekte bleef hij tot het laatst toe met iedereen praten en doen alsof er niets aan de hand was. Hij gaf zijn passie voorrang aan zijn ziekte.
Als NLKi zullen we Raoul zeker missen, als prettig persoon, als een drijvende kracht, en zeker ook als mens.
